Mijn favoriete artiesten deze week.
maandag, juli 19, 2010 in persoonlijk, voetbal 
Een week geleden ben ik een nieuwe blog gestart, vernoemd naar Eddy de Neve, de persoon die in de eerste voetbalmatch tussen Nederland en België in 1905 de eerste goal scoorde. En inderdaad, dat blog gaat dus over voetbal. Ze wordt nu al vaker geüpdate en trekt meer bezoekers dan deze site, dus mocht je van voetbal en alles wat daar omheen hangt houden, begeef je dan snel naar Sinds De Neve.
vrijdag, juli 9, 2010 in actualiteit, voetbal 
Een beetje ongelofelijk is het natuurlijk wel, Nederland in een WK-finale. Bovendien lijken de Oranje-overwinningen ook nog eens van geluk aan elkaar te hangen. Nu zeggen ze wel eens dat je geluk afdwingt, dus ik besloot ook mijn steentje bij te dragen.
Dinsdagavond bestelde ik bij Sportus een COPA-replica van het ’74-shirt. Eigenlijk tegen beter weten in, want dat zou het toch nooit tot Brussel halen voor zondag, zo dacht ik. Welnu, het shirt is gearriveerd. Nu geloof ik er volledig in. Als ook Paul de Inktvis zometeen nog juist voorspelt, kan het voor Oranje al helemaal niet meer mis gaan.
donderdag, juli 8, 2010 in actualiteit, voetbal 
Webb in 2007 tijdens een Engelse competitiewedstrijd. Foto door Patrick Telford (CC-BY-SA).
Vandaag heeft de FIFA bepaald dat de Engelsman Howard Webb de WK-finalewedstrijd tussen Nederland en Spanje zal fluiten. Voor Webb, een 38-jarige politieman, is het zijn tweede grote toernooi, na het EK van 2008.
Tijdens de Europese Kampioenschappen twee jaar geleden floot hij de openingswedstrijd tussen Oostenrijk en Polen, waarbij hij in de laatste minuten een penalty aan het thuisland gaf, tot woede van de gehele Poolse natie. Hij wordt met de dood bedreigd op het internet, Poolse fans bezoeken het huis van zijn familie en zelfs de Poolse premier zegt “iemand te willen vermoorden”.
De Franse filmmaker Yves Hinant volgde een aantal scheidsrechters tijdens dit toernooi, waaronder dus deze Webb. Dit resulteerde in de documentaire Kill The Referee (originele titel: Les Arbitres), waarbij de kijker een unieke inkijk krijgt in het werk van de internationale toparbiters. Je hoort het overleg tussen de scheidsrechter en zijn assistenten, we zijn getuige van de spanning en vreugde in de kleedkamer, we zien de evaluaties van UEFA-scheidsrechterbaas Jaap Uilenberg, en we krijgen uiteraard het verhaal mee van Howard Webb. Die documentaire is dus zeer aan te raden, zeker met het oog op de wedstrijd van zondag.
Hieronder de trailer. De hele documentaire met Nederlandse ondertitels is te bekijken bij Uitzending Gemist.
Trailer from Les Arbitres on Vimeo.
Edit: Murphy klijkt blijkbaar ook mee. Op dit moment is de video op Uitzending Gemist niet beschikbaar. Hopelijk snel weer wel.
maandag, juli 5, 2010 in muziek Geweldige zomerse song, van een mysterieuze Amerikaanse band.
Op hun website kan je enkel naar bovenstaand nummer, Pumped Up Kicks, luisteren en je aanmelden om een gratis mp3 ervan te ontvangen. Verder is er een Facebookpagina, een Twitteraccount en een last.fm-pagina met enkele liedjes meer. Maar verder niets, geen info en geen releases. Een veelbelovende teaser dus. Mij hebben ze in ieder geval.
(Via Berlin Battery.)
zaterdag, juli 3, 2010 in actualiteit, persoonlijk, voetbal 
Foto door indigo_jones (CC-BY-NC).
In mijn laatste blogpost schreef ik geen idee te hebben wat te doen wanneer Nederland en Duitsland elkaar in de WK-finale zouden treffen. Zonder arrogant te worden, de halve finales moeten immers nog gespeeld worden, is dat inmiddels een zeer plausibel scenario. En ik moet er nu dus over nadenken.
Nederland heeft van Brazilië gewonnen en dat was raar. In 1974 en 1978 was ik nog niet geboren. In 1988 interesseerde ik me nog meer voor Bassie en Adriaan dan voor voetbal. In 1998 stonden we ook in de halve finale, maar toen moesten we de Brazilianen nog treffen. En met alle respect, dat is toch andere koek dan Uruguay – nota bene zonder Suárez.
En nu lonkt er dus Nederlands succes. De finale is nog maar een ronde weg. We hebben Brazilië geklopt, en ik weet niet wat ik er er mee aan moet.
Ik ben Nederlander en ik moet voor Nederland zijn. Net zoals ik katholiek ben en dus in God moet geloven. Ik heb het beide geprobeerd, maar hoe harder ik het probeer, hoe minder goed het me lukt. En ik schaam me een beetje voor deze post. Want wat moeten mijn medelanders nu wel niet van mij denken? Ben ik een verrader?
Na de wedstrijd tegen de Brazilianen werd ik door vrienden gefeliciteerd, maar ik stond daar maar te grijnzen met iets dat het midden hield tussen schaamte en onbestaande gelukzaligheid. Ik moest trots zijn, zeiden ze. En ik probeerde dat maar het kwam niet.
Misschien dat het was door het povere en lelijke spel van de Nederlanders tot nu toe. Maar normaal gesproken heb ik helemaal niets tegen lelijke teams en lepe matennaaiers. Het is ook niet dat Oranje me koud laat. Integendeel, ik probeer alle wedstrijden te zien, en voor de match tegen Brazilië was ik uren zenuwachtig.
Maar ik ben gewend op Nederland te schelden. We spelen nooit mooi genoeg, en altijd verliezen we wel een keer. De spelers zijn slappelingen zonder vuur. Oranjefans die iedere twee jaar denken dat we kampioen worden zijn rare aanstellers. Ik heb van mijn vader een gezonde dosis cynisme geërfd wanneer het op Oranje aankomt. Wanneer we ruk spelen ben ik in mijn element, want dan kan ik klagen.
Oranje is mijn klaagteam.
En Duitsland is mijn juichteam. Van beide houd ik op een andere manier, ze passen bij een andere emotie. Wint Nederland van Duitsland, dan wordt ik schizofreen. Wanneer Nederland ten onder gaat tegen de Duitsers, dan ben ik volkomen in mijn element. Zeiken op de Hollanders, dansen voor de Duitsers, en alles bij het oude. Ik zal treuren voor Oranje, en het zal kloppen.
Maar eerst nog winnen van de Uruguayanen. Hup Nederland!