Powered by Squarespace
maandag
08feb2010

Verrassingen

Vroeger was het nog makkelijk. Toen woonden je vriendjes of in je eigen straat, of in de volgende straat. En ook op de basisschool kwamen ze nog allemaal uit dezelfde wijk. Maar hoe ouder je wordt, hoe verder de mensen om wie het gaat over de wereldbol verspreid lijken te zijn.

En dat je dan zelf in België gaat wonen helpt ook al niet.

Vandaar dat ik zo blij wordt van die leuke kleine verrassingen. Vandaag lagen er een paar good lookin' exemplaren in de brievenbus te wachten. Eentje uit Nederland, en een setje uit Duitsland.

Uit Tilburg kwam wijs nieuws, namelijk het proefschrift (doctoraatsthesis zouden de Vlaamse lezertjes zeggen) van die andere Sander. Op 3 maart mag hij verdedigen. Al deze kennis zit verpakt in een prachtige cover die is ontworpen door Job Pereboom van Studio Konstruktief.

Uit Noordrijn-Westfalen kwamen twee reclamekaartjes voor Welt Kompakt, een nieuwe Duitse krant die zo te zien een soort van nrc.next wordt. Verstuurd door Ulrike, die op de achterkant vast herinnert dat ze over vier (kaartje 1) en drie weken (kaartje 2) op bezoek komt. Alsof ik dat zou vergeten!

Met zulke post is het 's avonds fijn thuiskomen.

zaterdag
06feb2010

Liefde is (nog steeds) een mixtape.

Nee, ik doe niet aan liefde, en dus ook niet aan Valentijn. En daar mogen jullie nu blij mee zijn, want anders deze pseudonostalgische gadget hier niet gepost maar ze in het geniep aan een prachtig iemand geschonken.

Aaah, vroeger...

De producent en verkoper heet Suck UK en verder moet ik eerlijkheidshalve nog even vermelden dat ik ze vond via de blog van Floor Drees.

vrijdag
05feb2010

Charlotte is beck

Charlotte heeft Nicolas en Jean-Benoît gedumpt, en doet het nu met David.

Nee, ik ben niet plots soaps gaan bloggen, het gaat over Charlotte Gainsbourg. Waar haar vorige album tot stand kwam met hulp van de mannen van Air, heeft ze dit keer Beck kunnen overhalen tot een samenwerking. En die invloed is duidelijk hoorbaar. Natuurlijk, IRM —zo heet het album, magnetic resonance imaging achterstevoren, geen grap— bevat zoet gekeuvel, zoals alleen Fransen dat kunnen, maar Beck's invloed zit er toch ook duidelijk in, wat het tegelijkertijd camp en cool maakt.

Zo namen ook samen een duetje op. Het is niet het meest hoogstaande nummer, maar het is een echte oorworm. Zo eentje die er niet snel uitgaat.

Mevrouw Ginsburg, meneer Hansen, the floor is yours:

Charlotte Gainsbourg - Heaven Can Wait from Charlotte Gainsbourg on Vimeo.

zaterdag
30jan2010

Chillwave

Het leven is een muzikale zoektocht, en soms ontdek je niet alleen nieuwe artiesten, maar ook compleet nieuwe genres. Toen ik wat meer informatie zocht over twee bands waar ik recent veel naar luister kwam ik op Wikipedia de term chillwave tegen. Blijkbaar is dat een vorm van synthpop die sinds vorig jaar bestaat.

Een van de belangrijkste proponenten, Neon Indian, besprak ik al eens. De twee bands waar ik hierboven naar verwees zijn Washed Out en Toro Y Moi. Het zijn de artiestennamen van respectievelijk Erneste Greene en Chazwick Bundick, die elkaar van hun studie in South Carolina kennen. Waar Neon Indian nog enigszins dansvloergevoelig is, doen de andere twee het wat rustiger aan. Hun muziek heeft raakpunten met onder meer Air France, The Avalanches en Telefon Tel Aviv, en vooral bij Bundick soms hoor ik zelfs wat Grizzly Bear- en Animal Collective-achtige dingen. Maar bovenal is het gewoon heerlijke muziek. Rustig genoeg om goed bij door te werken, en interessant genoeg om echt naar te luisteren.

Washed Out heeft recentelijk de EP Life Of Leisure uitgebracht, terwijl de wat eclectischere Toro Y Moi dit prille jaar met Causers Of This reeds zijn debuutalbum in de rekken heeft.

Hieronder even luisteren, en dan snel kopen, jullie.

Washed Out – New Theory

Toro Y Moi – Bessa

woensdag
20jan2010

Hoe mijn Twitter verandert. Of: waarom ik mensen ontvolg.

Ik ontdek de laatste tijd steeds meer dat ik de behoefte ben om mensen uit mijn Twitter-lijst te gooien. Er wordt gewoon veel te veel getweet door de meer dan 300 mensen die ik volg. Ik las al nooit tweets terug wanneer ik eens een paar uur niet online ben, maar tegenwoordig kan ik het gewoon al niet meer volgen wanneer ik wel achter de computer zit.

Waarom ik dan in 's hemelsnaam zoveel mensen ben gaan volgen, is dan natuurlijk de volgende vraag. Volgens mij heeft dat vooral te maken met een veranderend karakter van Twitter. Toen ik ermee begon leek het me vooral nuttig wanneer veel van mijn bekenden het ook zouden gebruiken. Helaas deden ze dat toen niet, en aangezien niemand zich graag eenzaam voelt op sociale sites, ben ik toen Twitter celebrities als Francisco van Jole, Erwin Blom en Vincent Everts gaan volgen. Dat zie je vaker bij nieuwe Twittergebruikers, dat ze bijvoorbeeld direct Barack Obama en Lance Armstrong opzoeken om te gaan volgen.

Toen Twitter voor mij een beetje begon te leven kwam er een tweede fase. Ik ontdekte de niches van mensen die voor mij interessante dingen deelden. Dat konden grappige opmerkingen zijn, goede links, of gewoon interessante meningen en inzichten. Ik ging onder meer veel (kranten)mediamensen volgen. Mensen die ik wel eens ontmoet had, maar ook velen die ik alleen van naam ken. De meeste celebrities ben ik toen gaan ontvolgen. Zij hadden zoveel followers dat ze dat niet eens merkten.

Nu geraak ik langzaamaan in een derde fase. Twitter wordt steeds populairder, en veel van mijn vrienden en collega's twitteren inmiddels ook in meer of mindere mate. Uiteraard wil ik van hen niets missen, maar hun spaarzame tweets verdrinken in het geweld van de hierboven beschreven groep.

Zo begon ik steeds meer een hekel aan Twitter te krijgen. Ik kon het allemaal niet meer bijbenen, en daarom logde ik met steeds meer tegenzin in. (Soms zelfs dagen helemaal niet.) Tegelijkertijd voelde ik me schuldig omdat ik de tweets van mijn vrienden niet las.

Natuurlijk kan je dan heel fanatiek met Twitter Lists gaan werken, of een client als Tweetdeck gebruiken. Ik heb het geprobeerd, echt. Maar ik vond Twitter, en de twitterclient Tweetie, juist altijd zo heerlijk simpel. Twitter was een dingetje dat je ernaast deed. Nu werd het bijna een heuse hoofdactiviteit. Een tweede baan.

Vandaar dat ik begonnen ben ook wat te schrappen in de tweede generatie van gevolgden die ik hierboven beschreef. Gewoon, om het voor mezelf wat behapbaarder te houden. Het enige probleem is dat deze mensen geen duizenden volgers hebben, en het blijkbaar merken wanneer ik ze in de steek laat.

Help!