Ik ontdek de laatste tijd steeds meer dat ik de behoefte ben om mensen uit mijn Twitter-lijst te gooien. Er wordt gewoon veel te veel getweet door de meer dan 300 mensen die ik volg. Ik las al nooit tweets terug wanneer ik eens een paar uur niet online ben, maar tegenwoordig kan ik het gewoon al niet meer volgen wanneer ik wel achter de computer zit.
Waarom ik dan in 's hemelsnaam zoveel mensen ben gaan volgen, is dan natuurlijk de volgende vraag. Volgens mij heeft dat vooral te maken met een veranderend karakter van Twitter. Toen ik ermee begon leek het me vooral nuttig wanneer veel van mijn bekenden het ook zouden gebruiken. Helaas deden ze dat toen niet, en aangezien niemand zich graag eenzaam voelt op sociale sites, ben ik toen Twitter celebrities als Francisco van Jole, Erwin Blom en Vincent Everts gaan volgen. Dat zie je vaker bij nieuwe Twittergebruikers, dat ze bijvoorbeeld direct Barack Obama en Lance Armstrong opzoeken om te gaan volgen.
Toen Twitter voor mij een beetje begon te leven kwam er een tweede fase. Ik ontdekte de niches van mensen die voor mij interessante dingen deelden. Dat konden grappige opmerkingen zijn, goede links, of gewoon interessante meningen en inzichten. Ik ging onder meer veel (kranten)mediamensen volgen. Mensen die ik wel eens ontmoet had, maar ook velen die ik alleen van naam ken. De meeste celebrities ben ik toen gaan ontvolgen. Zij hadden zoveel followers dat ze dat niet eens merkten.
Nu geraak ik langzaamaan in een derde fase. Twitter wordt steeds populairder, en veel van mijn vrienden en collega's twitteren inmiddels ook in meer of mindere mate. Uiteraard wil ik van hen niets missen, maar hun spaarzame tweets verdrinken in het geweld van de hierboven beschreven groep.
Zo begon ik steeds meer een hekel aan Twitter te krijgen. Ik kon het allemaal niet meer bijbenen, en daarom logde ik met steeds meer tegenzin in. (Soms zelfs dagen helemaal niet.) Tegelijkertijd voelde ik me schuldig omdat ik de tweets van mijn vrienden niet las.
Natuurlijk kan je dan heel fanatiek met Twitter Lists gaan werken, of een client als Tweetdeck gebruiken. Ik heb het geprobeerd, echt. Maar ik vond Twitter, en de twitterclient Tweetie, juist altijd zo heerlijk simpel. Twitter was een dingetje dat je ernaast deed. Nu werd het bijna een heuse hoofdactiviteit. Een tweede baan.
Vandaar dat ik begonnen ben ook wat te schrappen in de tweede generatie van gevolgden die ik hierboven beschreef. Gewoon, om het voor mezelf wat behapbaarder te houden. Het enige probleem is dat deze mensen geen duizenden volgers hebben, en het blijkbaar merken wanneer ik ze in de steek laat.
Help!
;)
maandag, februari 8, 2010
