Sander-S.net

Eigenlijk is het onzin om op het einde van het jaar een lijst van de beste platen te maken. Later ontdek je immers pas wat de echt goede zijn. Zo vond ik bijvoorbeeld in de loop van dit jaar nog juweeltjes als Air France, Roosbeef en Walter Meego, albums die zeker een kans hadden gemaakt voor mijn lijst van vorig jaar, mocht ik die platen toen gekend hebben.

Deze, en de volgende post zijn dus bij voorbaat mislukt. Toch schrijf ik ze. Gewoon omdat het traditie is geworden om aan het einde van het jaar lijstjes te maken. En muzieklijstjes zijn dan duidelijk mijn favoriet.

Ik herinner me nog discussies van eerder dit jaar waarin feestgangers en ik ons beklaagden dat er dit jaar nog zo weinig goed spul is uitgekomen. Daar ben ik het achteraf gezien eigenlijk nog steeds mee eens. Er zijn, voor zover ik het nu kan zien, maar drie echt, écht, goede platen uitgekomen. Met daarbij nog wat aardig werk. En wat teleurstelling. Zoals de platen van Passion Pit en Wilco, van beide had ik veel meer verwacht.

In dit lijstje overigens ook geen Dirty Projectors, Grizzly Bear en Animal Collective. Ik vind het aardige muziek, alledrie, en ik sympathiseer over het algemeen heel erg met de overige zeven platen van mensen die die drie in hun jaarlijstjes noemen. Maar toch, alledrie kunnen ze me nooit echt pakken, en dat geldt ook voor hun albums van dit jaar. Ik heb het geprobeerd, echt.

Okay, voor de geit ermee.

10. Fanfarlo - Reservoir

Ik heb lang getwijfeld tussen dit album en James Husband, jarenlang semi-anoniem bandlid van Of Montreal en gezegend met een prachtige Elliot Smith-achtige stem. De laatste nomineer ik hierbij dan maar als best of the rest. Maar goed, Fanfarlo dus. Leuke band. Het klinkt allemaal al wat bekend; The Arcade Fire deed dit immers jaren geleden al. Maar zolang we van die band even niets horen, vult Fanfarlo het gat goed op. Want origineel of niet, het pakt je wel.

Foto door Turqoise Boy (CC/Flickr)

9. Tiga - Ciao!

Tiga is terug. Het is niet zo verrassend als zijn album uit 2006, Sexor. En hoogstaand is het allerminst. Maar als je van sleazy, catchy electronica houdt, dan kan je niet om Tiga heen. Bovendien is dit album geproduceerd door de broertjes Dewaele (Soulwax, 2 Many DJ's) en dat hoor je er duidelijk aan af.

8. Miike Snow - Miike Snow

Miike Snow is het samenwerkingsproject van de Amerikaanse singer/songwriter Andrew Wyatt en de Zweden van Bloodshy & Avant, Christian Karlsson en Pontus Winnberg. Het resultaat is een plaat met goede, hoofdzakelijk electronische popliedjes. En dat, electro-pop gecombineerd met heuse songwriting, is een zeldzaamheid. Niet alle tracks zijn even sterk, maar vooral de singles Animal en Black & Blue, en mijn persoonlijke favoriete nummer Song For No One, laten zien dat we niet al te lang hoeven stil staan bij het teleurstellende Passion Pit-album; Miike Snow heeft het stokje namelijk over genomen.

Foto door Sterno74 (CC/Flickr)

7. Camera Obscura - My Maudlin Career

Een lijst is geen lijst zonder een mooi twee-album. Stuart Murdoch, bekend van Belle and Sebastian, deed een aardige poging met zijn project God Help The Girl, maar kwam uiteindelijk toch met een wat saaie, kleurloze plaat. Gelukkig zijn er meer bands in Glasgow, en Camera Obscura, een band die normaal juist het patent heeft op saaie platen, leverde met My Maudlin Career ineens een juweeltjes op. Opener French Navy is direct het hoogtepunt, maar ook songs als The Sweetest Thing en James zijn prachtig. Het enige minpunt was het wat zwakke concert in de AB dit najaar, maar ik zal het Tracyanne en haar collega's vergeven.

Foto door Oliver Lopena: oliverlopena.com (CC/Flickr)

6. Desire - II

De muziek is simpel en de teksten zijn het nalezen niet waard. Toch is er iets met dit album dat me het deed her- en herluisteren. Johnny Jewel was door zijn projecten Glass Candy en Chromatics al geen newbie, maar met zangeres Megan-Louise en drummer Nat Walker lijkt hij zijn draai te hebben gevonden. Verwacht niets hoogstaands, maar als je houd van kitcherige zwoele Italo-disco, dan is deze plaat zeker niet te missen. Ik blijf er door gefascineerd.

Foto, bij gebrek aan beter, gestolen van het internet. Sorry.

5. Why? - Eskimo Snow

Why?, dat is een van de aardigste bands op het Anticon-label. En tot dit jaar was het ook een hele erge Anticon-band: verantwoorde hiphop voor indie-kids. Tot dit jaar, inderdaad, want op het nieuwe album Eskimo Snow verdwijnt de hiphop van de voorgrond. Wat niet wil zeggen dat ze verdwenen is, maar ze maakt, meer dan op eerdere albums, plaats voor degelijke indierock. En die combinatie werkt uitstekend. De songs zijn goed, en het beste van alles: ze hebben een lekkere flow. Frontman Yoni Wolf was voor mij altijd al een van de beste hiphoppers, maar sinds dit jaar is Why? voor mij pas echt interessant geworden.

Foto door Leah Pritchard (CC/Flickr).

4. The xx - xx

Ik kan niet tegen slechte teksten, anders stond dit album nog hoger. Maar voor de muziek die The xx maakt neem ik mijn petje af. Ik kan me niet herinneren vaak zo onder de indruk te zijn geweest van een album, als toen ik voor het eerst deze intro hoorde. En met tracks als VCR en Crystalised ging het maar door. Helaas heb ik ze gemist in de Botanique wegens echt veel te snel uitverkocht, maar gelukkig komen ze snel terug naar Brussel. Het hoogtepunt vind ik echter die YouTube-video op een bruggetje in Amsterdam. Mooi.

Foto door ant.photos (CC/Flickr).

3. The Antlers - Hospice

Prachtig deprimerend, zo zou ik dit album kenschetsen. Voor dit jaar had ik nog nooit van deze Amerikaanse band gehoord, maar met Hospice zitten ze meteen in mijn geheugen gebrand. Intense rockmuziek rond het liefdesverhaal van een vrouw die aan beenkanker sterft, en de man die van haar houd en haar overleeft. Het enige nadeel aan dit verschrikkelijk neerslachtige album is dat ik het niet te vaak aan draaien om er niet zelf depressief van te worden. En dat is een compliment.

Foto door CC Baxter (CC/Flickr).

2. Neon Indian - Psychic Chasms

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dit album echt goed begon te vinden. Zo lang zelfs, dat ik meen al eens op Twitter geklaagd te hebben over de lovende kritieken die Pitchfork aan Psychic Chasms gaf. Maar heel langzaam rolde dat kwartje, of de Frank voor de Belgen, toch naar beneden. En aan het einde van het jaar moet ik toch constateren dat Neon Indian, een pseudoniem voor de Texaan Alan Palomo, een juweeltje heeft gemaakt. Sommige tracks hebben meer weg van ruwe schetsen en ideëen dan echte nummers, maar ook dat draagt bij aan de charme. De beats, de retro-bliebjes, de electronische soundscapes en de vervormde zanglijnen smelten dan samen in het op een na mooiste album van dit jaar.

Foto door Thomas Schlijper (CC/Flickr).

Maar, ouderwets als ik ben, kunnen bliebjes het niet winnen van liedjes. Daarom, de nummer 1:

1. Loney Dear - Dear John

Emil Svanängen, de singer/songwriter achter Loney Dear, schrijft mooie liedjes. Dat deed hij al eerder, maar dit jaar heeft hij zichzelf overtroffen. De komma is uit de bandnaam verdwenen, maar we hebben er sfeer en melancholie voor terug gekregen. En laagjes. Laagjes en laagjes. Maar allemaal met genoeg mate om intiem en mooi te blijven. Luister bijvoorbeeld eens naar het langzaam opbouwende Under A Silent Sea, dat maar niet lijkt te kunnen beslissen of het een acoustische tranentrekker of een discosong wil worden. Of de gejaagde opener Airport Surroundings. Een mooie winnaar.

Foto door orarewedancer (CC/Flickr).

Zo, op naar een volgend jaar. En niet meer terugkijken, want voor je het weet is de lijst weer heel anders.