Sander-S.net

Ik en mijn Belgische identiteitskaart. Waarop ik dan wegens typo en plaatsgebrek weer Alexander Wihelmus A heet.België is besmettelijk. Als je hier maar lang genoeg woont begin je zelf een onderwerp van absurditeit te worden.

Neem nu mijn naam. Belgen snappen die niet, en voor hen ben ik een rare. Door mijn naam dan, hé. Want waarom laat die kerel zich Sander noemen terwijl dat nergens op zijn officiële documenten vermeld staat? Een collega vroeg zich zelfs ooit eens vertwijfeld af wie ooit is begonnen mij 'Sander' te noemen.

Gewoon, mijn ouders, op mijn geboortekaartje.

Daarom, speciaal voor de Belgen, De Uitleg.

In Nederland hebben mensen een officiële naam, ook wel doopnaam genoemd, en een roepnaam. De officiële naam wordt gebruikt, u raadt het al, voor officiële aangelegenheden, zoals papierwerk. Mijn officiële naam, netjes vermeld op mijn paspoort, is Alexander Wilhelmus Adrianus Spek. Een hele mond vol inderdaad. Niet erg praktisch voor het dagelijks leven. Vandaar dat wij ook roepnamen hebben, gekozen door de ouders, vermeld op het geboortekaartje, maar nergens bij de overheid officieel vastgelegd. Mijn gangbare naam is Sander Spek.

Ik weet dat het verwarrend is dat mijn eerste doopnaam anders is dan mijn roepnaam, maar Sander is gewoon een korte vorm van Alexander dus zo vreemd is dat allemaal niet.

Daarom, lieve Belg, mag u kiezen. U kunt mij Alexander Wilhelmus Adrianus Spek noemen, of gewoon Sander Spek. Maar jullie rare tussenvorm, Alexander Spek, had ik tot mijn emigratie nog nooit gezien, en raakt eerlijk gezegd kant noch wal.

Maar ik ben blij dat er ook eens iets is dat jullie niet aan mij snappen, want het hoeft natuurlijk niet altijd eenrichtingsverkeer te zijn.