Sander-S.net

De eerste keer dat ik Hot Chip live zag kende ik ze nog niet. Het was op een regenachtige Duitse zondagmiddag, de derde dag van Melt 2008. In die natte en uitgeputte setting wist de band me echter enorm te imponeren. Zelfs na een heel weekend vol indie- en electrohighlights klonk de muziek van Hot Chip origineel en indrukwekkend.

Het was nu ook een zondag, maar daar houden de overeenkomsten dan ook op. Dit keer kende ik de band: ik heb de laatste anderhalf jaar hun oude albums verslonden, en de laatste weken uiteraard ook de nieuwe, One Life Stand. Verder was het geen regenachtige zomerdag, maar een koude winteravond. Gelukkig speelde de band dit keer binnen, in de Ancienne Belgique, hartje Brussel.

Over het nieuwe album had ik nog geen afgeronde mening. Er stonden in eerste instantie drie goede tracks op, Thieves In The Night, I Feel Better en de titeltrack. Verder kon het album zich toch echter nog niet meten met de voorganger, Made In The Dark. Maar goed, misschien kon Hot Chip me live nog eens overrompelen.

Dat had ik beter niet gezegd. De band kwam namelijk op als waren ze een heuse stadionact. Een flauw muziekje op de achtergrond, en vooraf opgenomen gejuich van het publiek, moesten het een grootse opening maken. Het was bijna lachwekkend, zeker toen de eerste nummers niet echt uit de verf leken te komen. De band, live inmiddels zes man groot, legde zoveel lagen op elkaar dat er weinig uitsprong, en ik me vertwijfeld afvroeg wat er gebeurd was.

Gelukkig was dat echter enkel de opstartfase. Toen de band na een paar minder geslaagde nummers One Life Stand inzette, gevolgd door Hold On, ging de zaal, moi inclus, wel helemaal om. De rest van het concert werd dit niveau gelukkig vastgehouden, en werd er door het publiek, zeker voor Belgische begrippen, flink bewogen.

Ik denk nog steeds dat de band beter uit de verf had gekomen met een paar laagjes minder, maar ook dit volle geluid was zeer goed te smaken. Flirtend met populaire muziek weet de band heel goed wat een publiek beweegt, en legt daar dan genoeg complexiteit in om het voor de serieuze muziekliefhebber interessant te houden. Bovendien heeft de band met frontman Alexis Taylor nog steeds een zanger die ook live heel goed uit de verf komt.

De eindscores? Vier sterren voor het album, dat toch net iets lichter is dan de voorganger. Twee sterren voor de matige opening van het concert. Vijf voor het sublieme vervolg.

Hot Chip. 7 maart 2010, Ancienne Belgique.