Sander-S.net

MuseumNightFever in het stripboekenmuseum

2010-03-07T11:18:19Z

Gisteren was het MuseumNightFever. Zo heet de museumnacht in een stad die tweetalig is, en je het dus niet museumnacht of soirée de musée kunt noemen.

Enfin, wij waren in het museum voor Fantastische Kunst, in de Belvue, in de Bozar, maar bovenal in het Stripboekenmuseum. Daar hadden ze tekenaars die in een paar minuten een beschrijving van bezoekers vertaalden in een striptekening. Hier is onze tekenaar, ik dacht dat hij Stephane Noel heette, aan het werk:

Het resultaat zag er zo uit. En u raadt het waarschijnlijk al, onze scenario-opdracht was: She made him a bow-tie out of plastic waste. He looked adorable, she thought. Overigens een waargebeurd verhaal, zoals de mensen die me eerder op de avond op straat tegenkwamen kunnen getuigen.

Verder waren we vooral zo gelukkig als men wordt van een avond vol muziek, stripboeken, drankjes en mooie mensen.

Vandaar dat de gastheer van het museum door ons liefdevol bedankt werd.

Tot volgend jaar!

Hey Jude

2010-03-01T06:28:58Z

De les van Sellaband

2010-02-28T12:23:19Z

Deze week werd bekend dat het Nederlandse internetbedrijf Sellaband failliet is gegaan. Dat kwam voor velen nogal als een schok, omdat de site nu juist bekend stond als een succesvol voorbeeld van crowdfunding – het verzamelen van financiering voor een project door vele kleine particuliere consumenten, in plaats van door enkele grote investeerders.

Sellaband is een website waarop artiesten zich kunnen presenteren, en hun fans, believers in Sellaband-jargon, om geld kunnen vragen om een album op te nemen. De believers krijgen hier behalve een goed gevoel meestal ook enkele goodies voor terug, of inkomsten, wanneer het album een commercieel succes blijkt. Oorspronkelijk gebruikten vooral beginnende bands het platform, maar de laatste tijd kon je er ook artiesten als Hind en Public Enemy vinden.

Aangezien ik de laatste maanden betrokken ben geweest bij de eindfase van het IFIP-project, Independent Films In Progress, waarbij de mogelijkheden bestudeerd zijn voor een crowdfundingplatform voor de Vlaamse film, was ik zeer geïnteresseerd in de redenen achter het faillisement.

In de pers, met name in het Financieele Dagblad, werden aan de hand van een verklaring van mede-oprichter Pim Betist, die vorig jaar uit het project stapte, enkele redenen voor het faillisement aangegeven. In het kort komt het erop neer dat Sellaband alleen inkomsten haalde uit de interest die het ontving over de investeringen die ze beheerde tussen het moment van investeren en de daadwerkelijke productie van het muziekalbum. Daarnaast hoopte men ook uit inkomsten uit de albumverkopen, maar geen van de iets meer dan veertig bands die hun investeringsdoelstellingen haalden, wist daadwerkelijk door te breken, onder meer door de beperkte promotiecapaciteiten van Sellaband.

Bij IFIP hebben we een ander model voorgesteld. Daar moest het platform zichzelf vooral onderhouden door middel van reclameinkomsten op de website zelf en door premiumaccounts voor filmliefhebbers die graag wat meer hadden. Dat zou niet eenvoudig blijken, maar was naar onze inschatting haalbaar. Waar we minder positief over waren, waren de daadwerkelijke investeringen in films. Naar onze inschatting zou het slechts weinig films gegeven zijn om op een kleine markt als de Vlaamse genoeg microfinanciering te verzamelen om hun productiekosten te dekken.

Het is interessant dat het bij Sellaband omgekeerd gegaan is. Daar waren de projecten wel succesvol in het binnenhalen van financiering, maar faalde het platform zelf om quitte te draaien. Muziek is ook wel een makkelijker product, aangezien de productiekosten voor een muziekalbum significant lager zijn dan die van een film –het scheelt al snel een nul–, en het een product is waarmee men makkelijker de grens over kan. Dat verklaart ook waarom een Amerikaanse groep als Public Enemy dit Nederlandse platform gebruikte. Vlaamse films worden niet overal ter wereld bekeken.

Aan de andere kant had Sellaband haar eigen financiering niet op orde. Dat drukt ons maar weer eens met de neus op de feiten dat alle 2.0-hypes niet alleen gaan om wat het voor het publiek oplevert, maar dat de platforms zelf ook een goed businessmodel moeten hebben.

Betist werkt inmiddels aan een nieuw initiatief, Africa Unsigned, waarbij een panel van experten, onder meer Damon Albarn van Blur en de Gorillaz, een band goed moet keuren. Dit lijkt een logische stap, omdat het een van de manco’s van Sellaband, het ontbreken van commercieel succes van de muzikanten, probeert te voorkomen. Het grijpt echter terug naar de tijd van voor Sellaband, toen platenlabels nog bepaalden wie wel en wie niet een album kon opnemen. Ondertussen maakt Sellaband een doorstart met een nieuwe investeerder. Ik hoop vooral dat ze geen concessies doet aan het crowdfunding-principe, maar tegelijkertijd ook wat meer aan zichzelf denkt en genoeg inkomsten voor het platform zelf weet te vergaren.

Blue Steel

2010-02-27T13:03:54Z

While we are all waiting for the new Lali Puna release, I just stumbled upon this today. As if Lali Puna and Autechre made a love child. Awesome stuff.

Bot’Ox - Blue Steel from Arno [Input Selector] on Vimeo.

The band is called Bot’Ox, and I found this via the Smile In Your Face blog where Ilja Keizer already explains everything about the song and the video.

Luik-Guillemins

2010-02-21T19:12:11Z

Toen ik meer dan zeven jaar geleden in Maastricht kwam wonen was het station van Luik al een bouwput. In de loop der jaren verschenen er een enorm wit geraamte boven de perrons, dat op een vreemde manier contrasteerde met de oude wijk Guillemins aan de ene kant en de groene heuvels aan de andere. Het geheel was onderdeel van een compleet nieuw station, een ontwerp van de Spanjaard Santiago Calatrava. Op de een of andere manier kon ik er maar niet enthousiast over worden.

Hoe anders was dat toen ik enkele maanden geleden arriveerde en voor het eerst naar de hal onder de perrons kon. Eindelijk viel het kwartje. Die hal is namelijk prachtig. Modern, met veel gebogen lijnen, en de winkels op een subtiele manier in de organische structuur verwerkt. En ook de gewelven boven het station vielen op eens wel mee.

Dit weekend was ik er weer. Met mijn camera. Ik had al maanden bijna geen foto’s meer geschoten, maar dit station draait, glimlacht en flirt voor de lens als het meest fotogenieke model. Een ideale gelegenheid dus, om de fotografie weer eens op te pakken.

En dan misschien binnenkort weer eens echte foto’s van mijn hand.

Hugo Scherff, je snapt het niet

2010-02-18T09:07:20Z

Terwijl FAZ-clown/-columnist Peter Richter bij onze Oosterburen de steeds jonger wordende politici op de hak neemt (Pas op. Video! Duits!), geeft in Amsterdam ChristenUnie-lijsttrekker en babyface Hugo Scherff een mooie illustratie van jeugdige naïviteit. Tenminste, laten we hopen dat dat het is, want het alternatief is dat zijn acties voortkomen uit gigantische domheid.

Hugo Scherff snapt er namelijk niets van. Het begon met zijn uitspraak in De Telegraaf dat je HIV kan genezen door te bidden. Dat is weliswaar milieuvriendelijker dan de douche van Zuma, maar desondanks is het toch weinig tactvol naar slachtoffers, en het getuigt ook niet echt van veel medisch inzicht.

Soit, zo'n uitspraak is dan wel kortzichtig en abject, maar normaal schud ik dan mijn hoofd, doe een Picard, en ga weer over tot de orde van de dag. Immers, als ik alle domheid in de wereld zou moeten corrigeren, zou ik niet aan mijn eigenlijke werk toekomen, laat staan dat ik jullie van mooie muziektips kan voorzien.

Maar er is meer waar Hugo Scherff niets van snapt. Nieuwe media is namelijk ook zo iets. Toegegeven, hij probeert het. Hij zit namelijk op Twitter, heel belangrijk voor een bijdetijdse politcus. Maar ook daar slaat hij de plank volledig mis. In plaats van in discussie te gaan met iedereen die hem na zijn uitspraak bekritiseerde, een medium waar Twitter bij uitstek voor geschikt is, schoffeert hij liever, om vervolgens weg te duiken. "Alle mensen die iets lelijks naar/over mij getwitterd hebben kunnen hun vragen mailen naar scherff1@gmail.com. Op rotzooi reageer ik niet." Dat tweette hij gisteravond.

Beste Hugo, ik zal mij niet verlagen tot scheldtirades over ziektes die je zou kunnen krijgen en dat je daar dan maar lekker voor moet gaan bidden. Ik beperk me slechts tot een tip voor jou en voor andere politici. Twitter is een communicatiemedium, geen billboard. Ik snap dat je campagne aan het voeren bent, en dat zo'n account lekker hip staat, maar zo is het een lege huls. Terwijl Twitter je juist bij uitstek een mogelijkheid biedt om met mensen in discussie te gaan, en je plannen, meningen, beleid echt uit te leggen. Niet roepen en wegduiken, alsof de mensen op Twitter niet belangrijk zijn. Ivoren toren, anyone? Want zo komt het over wat je doet, minachting voor de mensen die met je willen praten. Nee, investeer er in en doe er echt wat mee. Je zou er zomaar sympathie en stemmen mee kunnen winnen.

Kijk bijvoorbeeld eens naar @maximeverhagen. Over de grens begint @VincentVQ het ook al te leren.

Maar als je er eigenlijk geen tijd voor hebt, als je er niet in gelooft, laat het dan gewoon zitten en doe het niet. Laat dan gewoon een secretaresse of webmaster een accountje voor de hele CU Amsterdam vullen. Want tot nu toe komt Herman De Croo, die toegaf zijn secretariaat al zijn e-mails voor hem te laten uitprinten, een stuk oprechter over.

Het Sandersysteem

2010-02-17T15:41:34Z

Het schijnt nogal in te zijn om op je blog je persoonlijke organisatie- en archiefsysteem uit de doeken te doen. Een organisatiesysteem heb ik niet echt (nee, geen gtd hier), maar wel enorme archieven. Daarom hier mijn set-up, ter suggestie en inspiratie.

Om te beginnen: op mijn werk heb ik een MacBook Pro, terwijl ik privé een eigen MacBook gebruik. Ik heb geen zin om iedere dag een laptop mee te slepen, dus al het werk dat ik 's avonds, in het weekend en op thuiswerkdagen doe, gebeurt op mijn eigen MacBook. In principe wil ik overal bij de belangrijke spullen kunnen. Daarnaast ben ik geen grote fan van webtools, en gebruik ik waar mogelijk liever een synchroniseerbare desktopapplicatie.

Verder bestaat mijn systeem uit twee harde schijven, en een stel webservices.

De schijven

De harde schijven gebruik ik vooral voor zaken die zo'n grote omvang hebben, dat het onpraktisch zou zijn ze via het netwerk te beheren.

Ik heb een kleine mobiele harde schijf (250 GB) waar mijn muziekcollectie op staat. Mijn collectie, hoewel grotendeels legaal, is te groot voor de harde schijf van mijn MacBook thuis. Deze schijf heb ik altijd bij me, en gebruik ik af en toe ook voor andere doeleinden.

Daarnaast heb ik een grotere bureau-harde schrijf (400 GB). Dit is mijn back-up. Ik bewaar hier films en series. En af en toe, zo eens per maand, maak ik hierop back-up van mijn muziekcollectie, mijn foto-archief, en belangrijke documenten.

De internetdiensten

SpiderOak is het belangrijkste. Ik ben bijna verliefd op die dienst. Mijn account is 100 GB groot. Ik gebruik ze vooral om werk- en privé-documenten te back-uppen, en om werkdocumenten te synchroniseren tussen mijn twee laptops. Vooral dat laatste is een zegen. SpiderOak houdt volledig mijn projectfolders in de gaten, maakt direct een back-up van alles dat ik doe, en zodra ik mijn andere laptop aanzet voert het de veranderingen ook meteen daar door.

Daarnaast gebruik ik SpiderOak ook om mijn roterende desktop-wallpapers en mijn fontcollectie op beide laptops te synchroniseren.

Evernote is een andere dienst waar ik heel blij mee ben. Ik gebruik dit voor allerhande notities. Een lijstje van bands die ik binnenkort wil beluisteren, praktische details zoals het IP-adres van onze netwerkprinter, een foto met mijn mobiele telefoon van het whiteboard na die meeting, belangrijke artikels, opzetjes voor blogposts, noem het maar op. Allemaal keurig onderverdeeld in notebooks, compleet met tags, en natuurlijk dankbaar gebruikmakend van de Evernote-zoekmogelijkheden (ook in afbeeldingen en PDF-files). Bovendien is dit alles ook via mijn mobiele telefoon bereikbaar.

Daarnaast heb ik nog wat tools voor specifieke taken. Mijn to-do-lists staan in Remember The Milk, omdat ik daar overal via het web of via mijn mobiel bij kan. Mijn privémail komt in GMail binnen, en kan ik net als mijn werkmail (IMAP) op beide computers en op mijn mobiel bekijken. Mijn adressenbestand wordt via Google Contacts automatisch gesynchroniseerd tussen mijn telefoon en beide computers.

Op Flickr staan mijn favoriete foto's voor het hele internet bezichtigbaar, en tegelijkertijd is het een extra back-up. Via Google Reader weet ik altijd wat er nieuw is op mijn favoriete blogs, terwijl de artikelen en webpagina's die ik denk later nog eens nodig te hebben getagd in Delicious worden opgeslagen.

En dat was het wel zo'n beetje, al zou het goed kunnen dat ik nog iets vergeten ben. Verbeteringen en andere opmerkingen zijn welkom in de commentaren hieronder.

Naamsverwarring

2010-02-15T17:30:59Z

Ik en mijn Belgische identiteitskaart. Waarop ik dan wegens typo en plaatsgebrek weer Alexander Wihelmus A heet.België is besmettelijk. Als je hier maar lang genoeg woont begin je zelf een onderwerp van absurditeit te worden.

Neem nu mijn naam. Belgen snappen die niet, en voor hen ben ik een rare. Door mijn naam dan, hé. Want waarom laat die kerel zich Sander noemen terwijl dat nergens op zijn officiële documenten vermeld staat? Een collega vroeg zich zelfs ooit eens vertwijfeld af wie ooit is begonnen mij 'Sander' te noemen.

Gewoon, mijn ouders, op mijn geboortekaartje.

Daarom, speciaal voor de Belgen, De Uitleg.

In Nederland hebben mensen een officiële naam, ook wel doopnaam genoemd, en een roepnaam. De officiële naam wordt gebruikt, u raadt het al, voor officiële aangelegenheden, zoals papierwerk. Mijn officiële naam, netjes vermeld op mijn paspoort, is Alexander Wilhelmus Adrianus Spek. Een hele mond vol inderdaad. Niet erg praktisch voor het dagelijks leven. Vandaar dat wij ook roepnamen hebben, gekozen door de ouders, vermeld op het geboortekaartje, maar nergens bij de overheid officieel vastgelegd. Mijn gangbare naam is Sander Spek.

Ik weet dat het verwarrend is dat mijn eerste doopnaam anders is dan mijn roepnaam, maar Sander is gewoon een korte vorm van Alexander dus zo vreemd is dat allemaal niet.

Daarom, lieve Belg, mag u kiezen. U kunt mij Alexander Wilhelmus Adrianus Spek noemen, of gewoon Sander Spek. Maar jullie rare tussenvorm, Alexander Spek, had ik tot mijn emigratie nog nooit gezien, en raakt eerlijk gezegd kant noch wal.

Maar ik ben blij dat er ook eens iets is dat jullie niet aan mij snappen, want het hoeft natuurlijk niet altijd eenrichtingsverkeer te zijn.

Marimba en shit-drums

2010-02-12T13:21:14Z

Vandaag een leuke verrassing voor de muziekfans, en dan vooral zij die ook wel van dingen als Animal Collective en Yeasayer houden. Spencer Krug (bekend van Wolf Parade en Sunset Rubdown) heeft onder de artiestennaam Moonface een eerste solo-EP uitgebracht.

Het bevat slechts een twintig minuten durend nummer met dezelfde titel als de EP zelf: Dreamland EP: Marimba and shit-drums. Een marimba is een xylofoon-achtig houten instrument, dat in dit werk wordt verweven met drumpartijen, effecten en zanglijnen, die verhalen over een complete slaapcyclus. Het geheel is zowel rustgevend als angstaanjagend, maar vooral heel erg de moeite waard.

Cool als hij is, heeft Krug de plaat à la Radiohead op zijn site ter download aangeboden voor elke willekeurige donatie die je ervoor wilt geven. Daarnaast bevat de site ook de teksten en een compleet dromen-logboek.

De evolutie van logo's

2010-02-10T14:24:03Z

Op Speckyboy (what's in a name) een leuk overzicht van 40 bekende corporate logo's door de jaren heen, compleet met info over het hoe en waarom van de veranderingen. Opvallend veel automerken die tegenwoordig allemaal een metalic logo hebben. Verder valt op dat het in de loop der jaren allemaal een stuk 'cleaner' is geworden.

Update:
en op dezelfde dag krijgt MTV een 'nieuw' logo.