Sander-S.net

Why?

2010-03-15T17:47:39Z

You trying to steal my soul? Wazzup? Dat grapte jij Yoni gisteren tussen de nummers door toen hij mij een foto zag maken. Ad rem als ik ben stond ik slechts schaapachtig terug te lachen.

Omdat ik eveneens geen ruzie wilde met bakvissen en hun vriendjes/papa’s, ben ik niet echt op zoek gegaan naar de ideale plek om foto’s te schieten. Vandaar dat ze wellicht wat saai zijn.

Het concert was overigens goed. Yoni leek er aanvankelijk weinig zin in te hebben, maar de muziek stond als een huis. Hoewel ik vooral fan ben van het wat indiefolk-achtige laatste album Eskimo Snow waren live vooral de eerdere meer hiphop-gebaseerde nummers indrukwekkend.

Why? Botanique Brussel, 14 maart 2010.

Twee foto’s meer op Flickr.

Spank Me More

2010-03-14T18:28:50Z

Ze zeggen wel eens dat je fietsen nooit verleert, maar voor fotograferen is dat blijkbaar anders. Nu ik langzaam steeds vaker weer mijn camera meesleep, leek het me een goed idee om ook weer eens wat aan concertfotografie te gaan doen. Dat was immers altijd een van mijn favoriete onderwerpen. Toen ik mijn foto’s van de Spank Me More label night bekeek was dat echter een flinke teleurstelling: veel brol geschoten en weinig dat er echt uitspringt. Hierbij drie nog enigszins acceptabele foto’s. De eerste twee zijn zo-zo, van de laatste ben ik niet zeker of ik het nu een goede of een slechte foto vind.

De band in de foto’s is trouwens Casse Brique – die rockten de pan uit. De andere bands vrijdag waren niet echt om over naar huis te schrijven. En hadden ook niet echt een stage presence om spectaculaire foto’s van te maken.

(Disclaimer: De eerste band heb ik gemist. Misschien waren die ook wel kick ass.)

Vanavond zie ik Why? Daar gaan we vrolijk verder oefenen. En van de muziek genieten, natuurlijk.

Royale Union Saint-Gilloise

2010-03-11T18:32:30Z

Gisteren speelde Union Sint-Gillis de uitgestelde thuiswedstrijd tegen Diegem. Omdat Wim me al een vijftal keer had meegenomen naar Anderlecht, had Sophie besloten me dan haar dierbare Brusselse club te laten zien. En hoewel natuurlijk van een totaal ander niveau, had Union minstens zoveel charme als de grote broer.

Hierbij de foto’s.

En tot slot Sophie zelf, met Pieter op de achtergrond.

Concertrecensie: Hot Chip

2010-03-11T14:01:35Z

De eerste keer dat ik Hot Chip live zag kende ik ze nog niet. Het was op een regenachtige Duitse zondagmiddag, de derde dag van Melt 2008. In die natte en uitgeputte setting wist de band me echter enorm te imponeren. Zelfs na een heel weekend vol indie- en electrohighlights klonk de muziek van Hot Chip origineel en indrukwekkend.

Het was nu ook een zondag, maar daar houden de overeenkomsten dan ook op. Dit keer kende ik de band: ik heb de laatste anderhalf jaar hun oude albums verslonden, en de laatste weken uiteraard ook de nieuwe, One Life Stand. Verder was het geen regenachtige zomerdag, maar een koude winteravond. Gelukkig speelde de band dit keer binnen, in de Ancienne Belgique, hartje Brussel.

Over het nieuwe album had ik nog geen afgeronde mening. Er stonden in eerste instantie drie goede tracks op, Thieves In The Night, I Feel Better en de titeltrack. Verder kon het album zich toch echter nog niet meten met de voorganger, Made In The Dark. Maar goed, misschien kon Hot Chip me live nog eens overrompelen.

Dat had ik beter niet gezegd. De band kwam namelijk op als waren ze een heuse stadionact. Een flauw muziekje op de achtergrond, en vooraf opgenomen gejuich van het publiek, moesten het een grootse opening maken. Het was bijna lachwekkend, zeker toen de eerste nummers niet echt uit de verf leken te komen. De band, live inmiddels zes man groot, legde zoveel lagen op elkaar dat er weinig uitsprong, en ik me vertwijfeld afvroeg wat er gebeurd was.

Gelukkig was dat echter enkel de opstartfase. Toen de band na een paar minder geslaagde nummers One Life Stand inzette, gevolgd door Hold On, ging de zaal, moi inclus, wel helemaal om. De rest van het concert werd dit niveau gelukkig vastgehouden, en werd er door het publiek, zeker voor Belgische begrippen, flink bewogen.

Ik denk nog steeds dat de band beter uit de verf had gekomen met een paar laagjes minder, maar ook dit volle geluid was zeer goed te smaken. Flirtend met populaire muziek weet de band heel goed wat een publiek beweegt, en legt daar dan genoeg complexiteit in om het voor de serieuze muziekliefhebber interessant te houden. Bovendien heeft de band met frontman Alexis Taylor nog steeds een zanger die ook live heel goed uit de verf komt.

De eindscores? Vier sterren voor het album, dat toch net iets lichter is dan de voorganger. Twee sterren voor de matige opening van het concert. Vijf voor het sublieme vervolg.

Hot Chip. 7 maart 2010, Ancienne Belgique.

Kasper Bjørke

2010-03-11T13:53:28Z

Steeds wanneer ik de laatste tijd voor muziek aan het winkelen ben, zoek ik naar het album van Kasper Bjørke. Zonder resultaat. Standing On Top Of Utopia zou in februari uitgebracht moeten zijn, maar mijn reguliere onlinewinkels hebben ‘m nog niet. En dat terwijl ik de single van Young Again grijs aan het draaien ben. Daarom bij deze vast de clip daarvan. Een albumrecensie volgt misschien nog.

Kasper Bjørke “Young Again” Music Video from Karim Huu Do on Vimeo.

MuseumNightFever in het stripboekenmuseum

2010-03-07T11:18:19Z

Gisteren was het MuseumNightFever. Zo heet de museumnacht in een stad die tweetalig is, en je het dus niet museumnacht of soirée de musée kunt noemen.

Enfin, wij waren in het museum voor Fantastische Kunst, in de Belvue, in de Bozar, maar bovenal in het Stripboekenmuseum. Daar hadden ze tekenaars die in een paar minuten een beschrijving van bezoekers vertaalden in een striptekening. Hier is onze tekenaar, ik dacht dat hij Stephane Noel heette, aan het werk:

Het resultaat zag er zo uit. En u raadt het waarschijnlijk al, onze scenario-opdracht was: She made him a bow-tie out of plastic waste. He looked adorable, she thought. Overigens een waargebeurd verhaal, zoals de mensen die me eerder op de avond op straat tegenkwamen kunnen getuigen.

Verder waren we vooral zo gelukkig als men wordt van een avond vol muziek, stripboeken, drankjes en mooie mensen.

Vandaar dat de gastheer van het museum door ons liefdevol bedankt werd.

Tot volgend jaar!

Hey Jude

2010-03-01T06:28:58Z

De les van Sellaband

2010-02-28T12:23:19Z

Deze week werd bekend dat het Nederlandse internetbedrijf Sellaband failliet is gegaan. Dat kwam voor velen nogal als een schok, omdat de site nu juist bekend stond als een succesvol voorbeeld van crowdfunding – het verzamelen van financiering voor een project door vele kleine particuliere consumenten, in plaats van door enkele grote investeerders.

Sellaband is een website waarop artiesten zich kunnen presenteren, en hun fans, believers in Sellaband-jargon, om geld kunnen vragen om een album op te nemen. De believers krijgen hier behalve een goed gevoel meestal ook enkele goodies voor terug, of inkomsten, wanneer het album een commercieel succes blijkt. Oorspronkelijk gebruikten vooral beginnende bands het platform, maar de laatste tijd kon je er ook artiesten als Hind en Public Enemy vinden.

Aangezien ik de laatste maanden betrokken ben geweest bij de eindfase van het IFIP-project, Independent Films In Progress, waarbij de mogelijkheden bestudeerd zijn voor een crowdfundingplatform voor de Vlaamse film, was ik zeer geïnteresseerd in de redenen achter het faillisement.

In de pers, met name in het Financieele Dagblad, werden aan de hand van een verklaring van mede-oprichter Pim Betist, die vorig jaar uit het project stapte, enkele redenen voor het faillisement aangegeven. In het kort komt het erop neer dat Sellaband alleen inkomsten haalde uit de interest die het ontving over de investeringen die ze beheerde tussen het moment van investeren en de daadwerkelijke productie van het muziekalbum. Daarnaast hoopte men ook uit inkomsten uit de albumverkopen, maar geen van de iets meer dan veertig bands die hun investeringsdoelstellingen haalden, wist daadwerkelijk door te breken, onder meer door de beperkte promotiecapaciteiten van Sellaband.

Bij IFIP hebben we een ander model voorgesteld. Daar moest het platform zichzelf vooral onderhouden door middel van reclameinkomsten op de website zelf en door premiumaccounts voor filmliefhebbers die graag wat meer hadden. Dat zou niet eenvoudig blijken, maar was naar onze inschatting haalbaar. Waar we minder positief over waren, waren de daadwerkelijke investeringen in films. Naar onze inschatting zou het slechts weinig films gegeven zijn om op een kleine markt als de Vlaamse genoeg microfinanciering te verzamelen om hun productiekosten te dekken.

Het is interessant dat het bij Sellaband omgekeerd gegaan is. Daar waren de projecten wel succesvol in het binnenhalen van financiering, maar faalde het platform zelf om quitte te draaien. Muziek is ook wel een makkelijker product, aangezien de productiekosten voor een muziekalbum significant lager zijn dan die van een film –het scheelt al snel een nul–, en het een product is waarmee men makkelijker de grens over kan. Dat verklaart ook waarom een Amerikaanse groep als Public Enemy dit Nederlandse platform gebruikte. Vlaamse films worden niet overal ter wereld bekeken.

Aan de andere kant had Sellaband haar eigen financiering niet op orde. Dat drukt ons maar weer eens met de neus op de feiten dat alle 2.0-hypes niet alleen gaan om wat het voor het publiek oplevert, maar dat de platforms zelf ook een goed businessmodel moeten hebben.

Betist werkt inmiddels aan een nieuw initiatief, Africa Unsigned, waarbij een panel van experten, onder meer Damon Albarn van Blur en de Gorillaz, een band goed moet keuren. Dit lijkt een logische stap, omdat het een van de manco’s van Sellaband, het ontbreken van commercieel succes van de muzikanten, probeert te voorkomen. Het grijpt echter terug naar de tijd van voor Sellaband, toen platenlabels nog bepaalden wie wel en wie niet een album kon opnemen. Ondertussen maakt Sellaband een doorstart met een nieuwe investeerder. Ik hoop vooral dat ze geen concessies doet aan het crowdfunding-principe, maar tegelijkertijd ook wat meer aan zichzelf denkt en genoeg inkomsten voor het platform zelf weet te vergaren.

Blue Steel

2010-02-27T13:03:54Z

While we are all waiting for the new Lali Puna release, I just stumbled upon this today. As if Lali Puna and Autechre made a love child. Awesome stuff.

Bot’Ox - Blue Steel from Arno [Input Selector] on Vimeo.

The band is called Bot’Ox, and I found this via the Smile In Your Face blog where Ilja Keizer already explains everything about the song and the video.

Luik-Guillemins

2010-02-21T19:12:11Z

Toen ik meer dan zeven jaar geleden in Maastricht kwam wonen was het station van Luik al een bouwput. In de loop der jaren verschenen er een enorm wit geraamte boven de perrons, dat op een vreemde manier contrasteerde met de oude wijk Guillemins aan de ene kant en de groene heuvels aan de andere. Het geheel was onderdeel van een compleet nieuw station, een ontwerp van de Spanjaard Santiago Calatrava. Op de een of andere manier kon ik er maar niet enthousiast over worden.

Hoe anders was dat toen ik enkele maanden geleden arriveerde en voor het eerst naar de hal onder de perrons kon. Eindelijk viel het kwartje. Die hal is namelijk prachtig. Modern, met veel gebogen lijnen, en de winkels op een subtiele manier in de organische structuur verwerkt. En ook de gewelven boven het station vielen op eens wel mee.

Dit weekend was ik er weer. Met mijn camera. Ik had al maanden bijna geen foto’s meer geschoten, maar dit station draait, glimlacht en flirt voor de lens als het meest fotogenieke model. Een ideale gelegenheid dus, om de fotografie weer eens op te pakken.

En dan misschien binnenkort weer eens echte foto’s van mijn hand.