Een week geleden ben ik een nieuwe blog gestart, vernoemd naar Eddy de Neve, de persoon die in de eerste voetbalmatch tussen Nederland en België in 1905 de eerste goal scoorde. En inderdaad, dat blog gaat dus over voetbal. Ze wordt nu al vaker geüpdate en trekt meer bezoekers dan deze site, dus mocht je van voetbal en alles wat daar omheen hangt houden, begeef je dan snel naar Sinds De Neve.

Een beetje ongelofelijk is het natuurlijk wel, Nederland in een WK-finale. Bovendien lijken de Oranje-overwinningen ook nog eens van geluk aan elkaar te hangen. Nu zeggen ze wel eens dat je geluk afdwingt, dus ik besloot ook mijn steentje bij te dragen.

Dinsdagavond bestelde ik bij Sportus een COPA-replica van het ’74-shirt. Eigenlijk tegen beter weten in, want dat zou het toch nooit tot Brussel halen voor zondag, zo dacht ik. Welnu, het shirt is gearriveerd. Nu geloof ik er volledig in. Als ook Paul de Inktvis zometeen nog juist voorspelt, kan het voor Oranje al helemaal niet meer mis gaan.

Webb in 2007 tijdens een Engelse competitiewedstrijd. Foto door Patrick Telford (CC-BY-SA).

Vandaag heeft de FIFA bepaald dat de Engelsman Howard Webb de WK-finalewedstrijd tussen Nederland en Spanje zal fluiten. Voor Webb, een 38-jarige politieman, is het zijn tweede grote toernooi, na het EK van 2008.

Tijdens de Europese Kampioenschappen twee jaar geleden floot hij de openingswedstrijd tussen Oostenrijk en Polen, waarbij hij in de laatste minuten een penalty aan het thuisland gaf, tot woede van de gehele Poolse natie. Hij wordt met de dood bedreigd op het internet, Poolse fans bezoeken het huis van zijn familie en zelfs de Poolse premier zegt “iemand te willen vermoorden”.

De Franse filmmaker Yves Hinant volgde een aantal scheidsrechters tijdens dit toernooi, waaronder dus deze Webb. Dit resulteerde in de documentaire Kill The Referee (originele titel: Les Arbitres), waarbij de kijker een unieke inkijk krijgt in het werk van de internationale toparbiters. Je hoort het overleg tussen de scheidsrechter en zijn assistenten, we zijn getuige van de spanning en vreugde in de kleedkamer, we zien de evaluaties van UEFA-scheidsrechterbaas Jaap Uilenberg, en we krijgen uiteraard het verhaal mee van Howard Webb. Die documentaire is dus zeer aan te raden, zeker met het oog op de wedstrijd van zondag.

Hieronder de trailer. De hele documentaire met Nederlandse ondertitels is te bekijken bij Uitzending Gemist.

Trailer from Les Arbitres on Vimeo.

Edit: Murphy klijkt blijkbaar ook mee. Op dit moment is de video op Uitzending Gemist niet beschikbaar. Hopelijk snel weer wel.

Op hun website kan je enkel naar bovenstaand nummer, Pumped Up Kicks, luisteren en je aanmelden om een gratis mp3 ervan te ontvangen. Verder is er een Facebookpagina, een Twitteraccount en een last.fm-pagina met enkele liedjes meer. Maar verder niets, geen info en geen releases. Een veelbelovende teaser dus. Mij hebben ze in ieder geval.

(Via Berlin Battery.)

Foto door indigo_jones (CC-BY-NC).

In mijn laatste blogpost schreef ik geen idee te hebben wat te doen wanneer Nederland en Duitsland elkaar in de WK-finale zouden treffen. Zonder arrogant te worden, de halve finales moeten immers nog gespeeld worden, is dat inmiddels een zeer plausibel scenario. En ik moet er nu dus over nadenken.

Nederland heeft van Brazilië gewonnen en dat was raar. In 1974 en 1978 was ik nog niet geboren. In 1988 interesseerde ik me nog meer voor Bassie en Adriaan dan voor voetbal. In 1998 stonden we ook in de halve finale, maar toen moesten we de Brazilianen nog treffen. En met alle respect, dat is toch andere koek dan Uruguay – nota bene zonder Suárez.

En nu lonkt er dus Nederlands succes. De finale is nog maar een ronde weg. We hebben Brazilië geklopt, en ik weet niet wat ik er er mee aan moet.

Ik ben Nederlander en ik moet voor Nederland zijn. Net zoals ik katholiek ben en dus in God moet geloven. Ik heb het beide geprobeerd, maar hoe harder ik het probeer, hoe minder goed het me lukt. En ik schaam me een beetje voor deze post. Want wat moeten mijn medelanders nu wel niet van mij denken? Ben ik een verrader?

Na de wedstrijd tegen de Brazilianen werd ik door vrienden gefeliciteerd, maar ik stond daar maar te grijnzen met iets dat het midden hield tussen schaamte en onbestaande gelukzaligheid. Ik moest trots zijn, zeiden ze. En ik probeerde dat maar het kwam niet.

Misschien dat het was door het povere en lelijke spel van de Nederlanders tot nu toe. Maar normaal gesproken heb ik helemaal niets tegen lelijke teams en lepe matennaaiers. Het is ook niet dat Oranje me koud laat. Integendeel, ik probeer alle wedstrijden te zien, en voor de match tegen Brazilië was ik uren zenuwachtig.

Maar ik ben gewend op Nederland te schelden. We spelen nooit mooi genoeg, en altijd verliezen we wel een keer. De spelers zijn slappelingen zonder vuur. Oranjefans die iedere twee jaar denken dat we kampioen worden zijn rare aanstellers. Ik heb van mijn vader een gezonde dosis cynisme geërfd wanneer het op Oranje aankomt. Wanneer we ruk spelen ben ik in mijn element, want dan kan ik klagen.

Oranje is mijn klaagteam.

En Duitsland is mijn juichteam. Van beide houd ik op een andere manier, ze passen bij een andere emotie. Wint Nederland van Duitsland, dan wordt ik schizofreen. Wanneer Nederland ten onder gaat tegen de Duitsers, dan ben ik volkomen in mijn element. Zeiken op de Hollanders, dansen voor de Duitsers, en alles bij het oude. Ik zal treuren voor Oranje, en het zal kloppen.

Maar eerst nog winnen van de Uruguayanen. Hup Nederland!

Ten eerste zie ik er geen probleem in om voor meerdere teams sympathie te hebben. In de bijna twintig jaar dat ik nu het voetbal volg heb ik mijn hart geopend voor achtereenvolgens Feyenoord, MVV, Borussia Mönchengladbach, RSC Anderlecht en Royale Union Saint-Gilloise. Nu spelen die allemaal in verschillende competities, dus dat levert normaal gesproken geen problemen op. En mochten ze het ooit tegen elkaar opnemen, dan is er ook daar een hierarchie, met Us MVVke bovenaan.

Nationaal voetbal is misschien nog mooier dan clubvoetbal. Vooral tijdens een WK, al die mooie landen van alle uithoeken van de wereld die het tegen elkaar op komen nemen: prachtig. Maar Nederland al te fanatiek aanmoedigen heeft voor mij altijd een raar smaakje gehad. Natuurlijk, ik ben Nederlander. Sinds ik niet meer in Nederland woon blijkt zelfs dan ik meer Nederlander ben dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Maar zo fanatiek voor je eigen land supporteren heeft voor mij toch altijd een vervelend nationalistisch randje gehad. Ik kan niet goed tegen nationale grenzen. Natuurlijk, een natie is praktisch en het verbindt mensen, maar het doet onrecht door harde lijnen in een grijs gebied te leggen. Nationale trots is iets dat ik sowieso niet erg veel heb, sorry Rita. Nederland is een mooi land, maar mijn eigen verdienste daarin is minimaal. Maar goed, ik ben en blijf Nederlander, ik ken het elftal door en door, en ik juich voor ze.

Vier jaar geleden woonde ik nog in Maastricht, en daar heb je een ware internationale studentengemeenschap. En internationaal in Maastricht betekent zo’n zestig procent Duitsers. Ik had sowieso al een zwak voor de Duitse taal, Duitse muziek en Duitse meisjes. Vandaar dat ik met Duitse vrienden ook het Duitse elftal ben gaan volgen. En dat voelde goed. Voor het eerst in mijn leven kon ik vol in een nationalistische stemming meegaan zonder me vies te voelen. Want een Nederlander die voor Duitsland juicht, dat neemt toch niemand serieus?

Sindsdien steun ik beide landen. Mijn eigen land en hun, volgens voetbalverhoudingen dan, aartsvijand. En ik voel me prettig bij die ironie.

Maar denk niet dat het daarom een grap is. Ik steun beide landen met heel mijn hart. Als een azijnpissende Nederlander ben ik boos op onze spelers als we er weer uitvliegen, en toen Duitsland vier jaar geleden verloor van Italië was ik in tranen.

Vandaag draag ik mijn Mannschaftstrikot, morgen mijn Oranjeshirt. De afgelopen vier jaar hebben beide landen nog niet tegen elkaar gespeeld. Ik heb geen enkel idee wat ik zou doen als dat gaat gebeuren.

Nee, België heeft geen voetbalmatch gewonnen. Dit is een demonstratie van verontruste burgers die aan willen tonen dat er draagvlak is voor de eenheid van België. Zie de aankondiging in De Morgen.

Persmuskieten waren er ook.

Politieke uitingen waren echter niet welkom, zoals deze cdH-meneer door een felle tante duidelijk werd gemaakt.

En aan het einde zijn het altijd dezelfden die de shit op mogen ruimen.

Deze en twee andere foto’s zijn terug te vinden in deze set op Flickr. En echt, binnenkort ga ik eens oefenen op foto’s maken waarbij het onderwerp scherp is. Met excuses.

Glimlachend volgde mijn blik de zijne, dat uitkwam bij een ander jongetje, dat met zijn moeder en zusjes op de tegenoverliggende stoep liep. Hij balde zijn vuist, maakte een grimas, hief zijn vinger naar zijn keel en maakte een beweging alsof hij deze open sneed.

Ik wil eigenlijk niet weten hoe de onschuld van de jeugd zich die ochtend op het schoolplein verder ontwikkeld heeft.

Volgens Matthias had ik de verkeerde foto’s uitgekozen. Daarom nog een paar, die nog zaliger zijn.

De aankomst van de auto van Michel Verschueren.

Speciaal voor Wim, die me dit seizoen verschillende keren meenam naar Anderlecht, maar er zelf vandaag niet bij kon zijn: de foto’s van het kampioenschapsfeest.

Meer foto’s op Flickr.

En nu hopen dat volgend seizoen MVV en Union weer ietsje meer voetbal in de benen hebben.